2014/07/26

සර්

2012 ජනවාරි 17 physics class පටන් ගත්තා. මං ආසාවෙන්ම ගියපු class එක. වෙන මොනවත් හින්ද නෙමෙයි. සර් හින්ද. සර් හරිම අවංක සරල කෙනෙක්. සර් කියන දේවල් වලට මට සති මාස ගණං හිනා යනවා. සර් කවදාවත් අනවශ්‍ය විහිලු කලේ නැහැ. මං ජීවිතේදි අගය කරන බොහොම ටික දෙනාගෙන් කෙනෙක් තමා සර්. Class ඉවර වුනේ 5.30ට. හැමෝම ගෙවල් වලට ගියාම මාව එක්ක යන්න කෙනෙක් එනකල් හැමදාම මට ටිකක් වෙලා ඉන්න වුණා. මේ වෙලාව මට බෝනස් එකක්. ඇයි කාටවත් නොපෙනී මගේ කවි පොතේ ලියන්න හොඳම වෙලාවනෙ. "දක්ෂිණා එක්ක යන්න එනකං ඉන්න ආ" කියලා සර් දොර වහගෙන ගේ ඇතුලට ගියාම මං සර්ගෙ ගැරේජ් කෑල්ලේ ඉඳගෙන මං ලියපු කවි පොතේ කුරුටු ගානවා. එක දවසක්, මට හොඳටම විශ්වාසයි මං පොත බෑග් එකට දාගත්තා. ඒත් ගෙදර ගිහින් බලනකොට පොත නෑ! ඊළඟ දවසේ class ගියාම, මට සර්ගේ මූණ බලන්න බෑ. මං ඒක දාලා ගියානම් සර් අනිවාර්යෙන්ම දකින්න ඇති. දැක්කා නම් අනිවාර්යෙන්ම කියවන්න ඇති. ඒ වෙද්දි මගේ පොත මං ඇරෙන්න වෙන කෙනෙක් දැකලා තිබුණේ නෑ. බොහොම අමාරුවෙන් කටහඬ හොයාගෙනයි මං ඒ ගැන සර්ගෙන් ඇහුවේ. සර් මොකුත් නොකියා ගේ ඇතුලට ගිහින් පොත ගෙනාවා. ගෙනල්ලා පොත අතේ තියාගෙනම, "මං දැනගත්තා මේක කාට හරි වටින එකක් තමා කියලා. මං අරන් තියාගත්තා ඉතින්. මං කියෙව්වේ නෑ උඩින් පල්ලෙන් බැලුවා හැබැයි. ඒ වුණාට මං මෙහෙම වැඩ වලට ආසයි. ඔයා දෙනව නම් මං ආසයි කියවන්න." ඒක කියවලා මිසක් ආපහු දෙන්න සර්ගෙ අදහසක් නැති බව මට තේරුණා. ඉතින් මං ඇඹරිලා ඇඹරිලා "හා සර් එහෙනම් තුන්වෙනි එක ඇර අනිත් ටික කියවලා දෙන්න." කිව්වා. සර්ට ලොකු හිනාවක් ගියා. "හරි. අඩුගානෙ කියවන්න එපා කිව්වේ ඇයි කියලවත් මං අහන්නේ නෑ" එදාවත්, කවදාවත් සර් තුන්වෙනි කවිය කියෙව්වේ නෑ. මට විශ්වාසයි. එදා ඉඳන් සති දෙක තුනකට සැරයක් සර් උගන්නන ගමන් අහනවා, "දක්ෂිණ අධිවේගී කවි ලිව්වද?" ඉතිං මං ඇඹරෙනවා. "ලිව්වේ නැද්ද?" "ලිව්වා සර්" මං කියන්නේ ඇහෙන නෑහෙන ගානට. "මට පෙන්නන්නේ නැද්ද?" සර් මගේ පළමු රසිකයා වුණේ එහෙමයි.
කාලේ ගතවෙලා යනවත් එක්ක සිද්ධ වුණු විවිධ දේවල් හරහා මට සර් ගැනත්, සර්ට මං ගැනත් විස්තර දැනගන්න ලැබුණා. දවසක් සර් සර්ගෙ චූටි දෝනිව වඩාගෙන හුරතල් කරනවා මං බලන් ඉන්නවා සර් දැක්කම ලොකු වේදනාවක් සර්ගෙ මූණෙ ඇදිලා ගියා. මං ඉදිරියේ එහෙම කරපු එක ගැන සර් පසුතැවෙන්න ඇති. එදා එහෙම බලන් හිටපු එක ගැන මමත් අදත් පසුතැවෙනවා.
අදින් class ඉවරයි. මං සර්ට වැඳලා ගෙදර ආවා. ඒත් මගේ හිත බරයි. මට සර්ට මොකක් හරි දෙන්න ඕනෙ. ඒක කවියක් වෙන්නමත් ඕනෙ. ඒත් මොනවා ලියන්නද කියලා මට තේරෙන්නෙ නෑ. ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට අකුරු කරන්න බැරි දුකකින් මගෙ පපුව හිරවෙලා. සර් එදා වඩාගෙන හුරතල් කලේ මාව නෙමෙයිද, සර් මගෙ තාත්තා නෙමෙයිද කියලා හිතුණා...

No comments:

Post a Comment